Heelalrubriek november 2009november 2009 Eos |
|
![]() |
Nieuws - Supernova-in-wording ontdekt
Nieuws - Zijn er in 2015 nog zonnevlekken?
Nieuws - Andromedastelsel rukt buren uiteen
Foto van de maand - Roze en blauwe kraamkamer
Astrolink - Foto-atlas van Mars
Kalender
(Gegevens ontleend aan Jaarboek sterrenkunde 2009 , Govert Schilling, Fontaine Uitgevers, ’s-Graveland.)
Met de Europese röntgensatelliet XMM-Newton is een witte dwergster ontdekt die binnen enkele miljoenen jaren als supernova zal ontploffen. De witte dwerg, het compacte restant van een ster die aan het einde van zijn normale bestaan is gekomen, draait om een relatief nabije ster die de aanduiding HD 49798 draagt. Uit metingen met XMM-Newton blijkt dat de dwergster 1,3 maal zo zwaar is als onze zon – ruimschoots zwaarder dan de gemiddelde witte dwerg. Die grote massa, en het feit dat de dwerg bijna vijf keer per minuut om zijn as tolt, wijst er op dat hij bezig is materie van de naburige normale ster op te slokken. Zodra de massa van de witte dwerg de kritieke waarde van 1,4 zonsmassa bereikt, zal hij als supernova exploderen. Nog een miljard nachtjes slapen...
Amerikaanse zonneonderzoekers hebben ontdekt dat de magnetische veldsterkte van nieuwe zonnevlekken de afgelopen 17 jaar geleidelijk is afgenomen van 3000 gauss tot ca. 2200 gauss. Als deze trend zich voortzet, is de veldsterkte rond 2015 gedaald tot 1500 gauss
Langbelichte foto’s hebben uitgewezen dat het Andromedastelsel nabijgelegen dwergstelseltjes uiteen heeft gerukt en vervolgens grotendeels heeft opgeslokt. Ook het naburige Driehoekstelsel (M33) valt langzaam maar zeker ten prooi aan de getijdenkrachten van Andromeda.
De Trifid-nevel is een van de meest fotogenieke nevels aan de sterrenhemel. Hij bevindt zich op een afstand van een paar duizend lichtjaar in het sterrenbeeld Boogschutter. Hij dankt zijn naam aan de drie donkere stofbanden die de nevel lijken te doorsnijden. De roze nevelflarden zijn ijle wolken van gloeiend waterstofgas waaruit nieuwe sterren ontstaan; de blauwe nevel is een zogeheten reflectienevel: stofdeeltjes weerkaatsen het licht van de hete ster linksboven op de foto. De opname is gemaakt met de Wide Field Imager van de Europese 2,2-meter telescoop op La Silla.
Planeetonderzoekers van het Lunar and Planetary Laboratory van de Universiteit van Arizona, waar de HiRISE-camera van de Amerikaanse Mars Reconnaissance Orbiter is ontwikkeld, hebben duizenden nieuwe detailrijke foto’s van het Marsoppervlak vrijgegeven die met deze hogeresolutiecamera zijn gemaakt. De foto’s tonen een enorme verscheidenheid aan geologische structuren, waaronder duinenvelden, stromingspatronen, kraters en gesteentelagen. Op de opnamen
Mercurius is deze maand niet te zien. De kleine planeet beweegt op 5 november achter de zon langs, gezien vanaf de aarde. Pas in december verschijnt hij weer aan de avondhemel.
Venus wordt in de loop van de maand snel slechter zichtbaar. Begin november komt hij nog ruim anderhalf uur voor de zon op, maar halverwege de maand verdwijnt de planeet in de ochtendschemering.
Mars is een opvallende oranjerode ster in het sterrenbeeld Kreeft. Hij komt in de tweede helft van de avond op in het oosten, en prijkt vroeg in de ochtend hoog aan de zuidelijke hemel.
Jupiter is aan het begin van de avond zichtbaar als een zeer opvallende ‘ster’ boven de zuidelijke horizon. Rond middernacht gaat hij onder in het zuidwesten. Op 23 november is er een mooie samenstand met de maan te zien.
Saturnus is een redelijk opvallend hemellichaam in het westelijk deel van het sterrenbeeld Maagd. Hij is alleen het laatste deel van de nacht zichtbaar; als de dag aanbreekt staat hij vrij hoog in het zuidoosten.
Boven je hoofd Cassiopeia staat deze maand precies boven je hoofd. Sta je met je gezicht naar het zuiden, dan heeft het sterrenbeeld de vorm van een hoofdletter W. Kijk je richting noorden, dan is het een M.
In het oosten De wintersterrenhemel is terug boven de oostelijke horizon. Orion is net opgekomen; daarboven bevinden zich de Stier en de Voerman, met de heldere sterren Aldebaran en Capella. Links van Orion, in het oostnoordoosten, staan Castor en Pollux in de Tweelingen, exact boven elkaar. Dicht bij het zenit is de gebogen vorm van Perseus te vinden.
In het zuiden Boven de zuidelijke horizon bevinden zich weinig opvallende sterrenbeelden. Hoog aan de hemel staat de Ram, met rechts daarvan Andromeda en Pegasus. Linksonder het Herfstvierkant is het V-vormige sterrenbeeld Vissen te vinden, met daar weer onder de moeilijk herkenbare Walvis. De Waterman daalt af naar het zuidwesten.
In het westen Laag in het westzuidwesten verdwijnt de planeet Jupiter onder de horizon. De Zomerdriehoek ligt scheef in het westen; de kruisvorm van het sterrenbeeld Zwaan, met de heldere ster Deneb, staat netjes rechtop, en ook de Melkweg staat steil op de westelijke horizon. Probeer op een donkere herfstnacht het kleine sterrenbeeldje Dolfijn eens te vinden.
In het noorden De Grote Beer begint aan zijn klim omhoog, maar staat nog steeds laag in het noorden. Rechts van de Steelpan kun je op een donkere nacht eens op zoek naar het zwakke sterrenbeeld Lynx, dat loodrecht op de horizon staat. En probeer in het gebied tussen de Poolster, Deneb en Cassiopeia eens de karakteristieke huisvorm van het sterrenbeeld Cepheus te vinden.
© Govert Schilling
Links: